فرانسه از اول این جام با یه فرمون مشخص تیمها رو رنده کرد و به نیمه نهایی رسید، اون هم تکیه به خط آتشینش بود. چهار نفر خط جلو که فیل هم جلودارشون نبود و کاری کرده بودن که حتی بعضیها بگن فرانسه ۲۰۲۶ قویترین تیم تاریخه. اما فرانسه دقیقا از همینجا ضربه خورد. بله! متکی بودن به افراد. مسئلهای که تو فوتبال بالاخره یه جایی پیدات میکنه و یقهات رو میگیره. حتی اگر فرانسه باشی و اون افراد امباپه و اولیسه و دمبله. اینجاست که اون انسجام تیمی، اون توازن و تعادل تیمی اون داینامیک فوتبال، و تکنیک و استراتژی در فوتبال نقش خودش رو فریاد میزنه. اولین زنگ خطر برای فرانسه تو بازی سنگال و بعدتر به شکل جدیتر تو بازی پاراگوئه براشون به صدا در اومد. ازش درس نگرفتن و شد آنچه که شد. اینکه میگم سرنوشت این بازی تو یه خط رقم خورد سادهلوحی نیست. همون یه خط دقیقا سرنوشت بازی رو تعیین کرد، منتها این خط کلی بازی و تیتر بازیه و نبوغ و شاهکار دلافوئنته تو جزئیاته. اینکه چطور این کارو انجام داد و بعد هم بازیکنای اسپانیا که واقعا سربازای کامل و بینقص مربی بودن.
اسپانیا پلن اصلی و همیشگی فرانسه رو از کار انداخت.
خط هافبک اسپانیا و عالیجناب رودری…! وسط رو بستن، بین خط دفاع و خط آتش فرانسه فاصله افتاد و عملا فوقستارههای خط حمله فرانسه از بازی حذف شدن و دیگه مثل همیشه نمیشد توپ رو بدن به اولیسه و امباپه و دمبله و اونها کاری که باید رو بکنن.
خط هافبک اسپانیا وسط زمین یه دیوار کشید و نذاشت توپ بره جلو، تک و توک و معدود توپهایی هم اگر ازش رد شدن کل تیم به سرعت شیفت شدن تو خط دفاع و دیوار یا بهتره اینجا بگم اتوبوس رو جلو دروازه پارک کردن.
دیشب به معنای واقعی کلمه فرانسه نفس نتونست بکشه و دلافوئنته شطرنج نیمه نهایی رو با یه حرکت برد. و این رو از چهره دشان و تو همون نیمه اول میشد فهمید.
